هنجارگریزی معنایی یکی از مهم‌ترین سبک‌های بیانی است، که به شعر فرصت داد تا بتواند دید مختلفی از دیدگاهش داشته باشد؛ آنجا که گریز از واقعیت اشیاء به سمت صور خیال به واسطه‌ی پل‌های استعاره که جهان زبان و عالم خیال را به‌هم مرتبط می‌سازند. جفری لیچ نظر دارد، که هنجارگریزی هشت‌گونه می‌باشد: هنجارگریزی ریتمی، هنجارگریزی زمانی، هنجارگریزی سبکی، هنجارگریزی لهجات، هنجارگریزی معنایی، هنجارگریزی کلمات، هنجارگریزی نحوی، هنجارگریزی نوشتاری. هنجارگریزی با تمامی سبک‌های خودش به شاعران آموخت، که بتوانند در عمیق‌ترین نقاط فکر شنا کنند تا فرصت کشف قرین مجهول را داشته باشند و نه آنچه که گنگ است، تا باعث کثرت آراء در ذهن شنونده شوند. در این مقاله با روش وصفی ـ تحلیلی دیوان حبیب الشمس اثرِ شاعر عراقی هزبر محمود را طبق سبک هنجارگریزی معنایی مورد بررسی قرار دادیم. هزبر محمود توانست با قدرت بيانی و نوشتاری که در شعر دارد از سبک‌های متعارف و قدیمی گریزی داشته باشد و در چارچوب این سبک توانست بعضی از مفاهیم خیال را به صورت شعری با سبکی جدید با نظرات و دیدگاه‌هایی مختلف به شنونده خود برساند و مهم‌ترین محورهای هنجارگریزی معنائی، استعاره، ترکیب‌های بیانی که شاعر با استفاده از آنها توانست فضای شعری خاص خود را تشکیل دهد مانند: رمز، تشبیه، مجاز و مظاهر سبک‌شناسی به واسطه‌ی این ترکیب‌ها در اشعار هزبر نمایان شد، شاعر توانست با جمع‌آوری و تغییر مکان کلمات در این ترکیب‌ها معانی جدیدی به دست آورد، که باعث هنجارگریزی معنایی شود.

در مقامِ نتیجه باید گفت، که هزبر محمود با این هنجارگریزی جدید توانست سبک جدیدی در شعر خود داشته باشد به واسطه استعاره‌های جدید در شعر به دایره‌ای بزرگتر که می‌توان استعاره را یک متن در نظر گرفت و ترکیب‌های جدیدش نمونه‌ای بارز از هنجارگریز معنایی می‌باشد و علاوه بر این نظریه لیچ در اشعار ایشان واضح به نظر می‌آید.