این پژوهش رمان «تغریبة القافر» اثر زهران القاسمی، رمان‌نویس عمانی و برنده جایزه جهانی رمان عربی (بوکر) در سال ۲۰۲۳، را با تمرکز بر زبان روایی ترکیبی بررسی می‌کند؛ زبانی که عربی فصیح را با واژگان بومی عمانیِ در معرض زوال درمی‌آمیزد و از این رهگذر در بازنمایی و بازسازی هویت فرهنگی نقش می‌یابد. پژوهش، ویژگی‌ها و سازوکارهای شکل‌گیری این زبان را در متن رمان بررسی کرده و تحول واژگان بومی از عناصر توصیفی به نشانه‌های سمیوتیک و نمادین با دلالت‌های هستی‌شناختی را تحلیل می‌کند. تحلیل در دو محور سامان یافته است. محور نخست به دوگانگی زبان روایی میان فصاحت و بومیت به‌عنوان مؤلفه‌ای از هویت می‌پردازد و نشان می‌دهد القاسمی چگونه با به‌کارگیری واژگانی همچون «القافر»، «الطوی»، «الغیل» و «الساعد»، هابیتوس عمانی را در بافت روایت بازآفرینی می‌کند. محور دوم، نقش واژگان بومی را در بازخوانی واقعیت و شکل‌گیری دلالت‌های نمادین و هستی‌شناختی بررسی می‌کند؛ به‌ویژه اینکه این واژگان چگونه از توصیف عناصر مادی به نشانه‌هایی برای طرح پرسش‌هایی درباره زندگی، مرگ، تقدیر و بیگانگی تبدیل می‌شوند. یافته‌ها نشان می‌دهد القاسمی الگویی از رئالیسم جادویی عمانی پدید می‌آورد که ریشه در جغرافیا و تجربه فرهنگی محلی دارد، نه در اقتباس از الگوهای غربی و آمریکای لاتین. در این الگو، امر خارق‌العاده در متن زندگی روزمره جای می‌گیرد و زبان روایی آن را همچون بخشی عادی از واقعیت داستانی بازنمایی می‌کند.