نویسندگان ایرانی منشآت (نامه‌های ادبی) متعددی را به زبان عربی تألیف کرده‌اند که شامل انواع مختلفی می‌شود. از جمله این نویسندگان برجسته، قائم‌مقام ابوالقاسم فراهانی است که به عنوان چهره‌ای شاخص در ادبیات فارسی و عربی در اوایل قرن نوزدهم میلادی شناخته می‌شود. وی چهار نامه ادبی به زبان عربی نوشته است که به واسطه سبک ادبی ممتازشان متمایز می‌شوند. این پژوهش می‌کوشد تا با به‌کارگیری رویکرد ساختارگرایی که بر تحلیل سطوح زبانی متکی است، ویژگی‌های سبکی یکی از نامه‌های عربی فراهانی خطاب به محمدعلی پاشا، والی مصر، را مورد بررسی قرار دهد. این سطوح زبانی عبارت‌اند از: سطح آوایی، صرفی، نحوی، واژگانی و بلاغی. هدف این مطالعه، برجسته‌سازی مهارت سبکی نویسنده در نگارش نامه به زبان عربی و همچنین تبیین این امر است که این نامه متنی ادبی و فصیح به شمار می‌رود. نتایج پژوهش حاکی از آن است که نامه فراهانی متنی منسجم و به‌غایت بلیغ است. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که در سطح آوایی، نویسنده به شکلی ماهرانه از آرایه‌هایی چون سجع و جناس بهره برده است. در سطح صرفی، کاربرد اوزان گوناگون جمع‌های مکسر به غنای آهنگين متن یاری رسانده است. از منظر نحوی، جملات بین ساختارهای اسمی، فعلی و انشایی تنوع یافته و به طور مؤثری در خدمت اهداف ارتباطی نامه قرار گرفته‌اند. تحلیل واژگانی نیز وجود حوزه‌های معنایی غنی، از قبیل عشق، اشتیاق و دوستی، را آشکار ساخته که ابعاد سیاسی نهفته‌ای را انتقال می‌دهند. در نهایت، در سطح بلاغی، شواهدی از کاربرد استادانه تصاویر بیانی و بینامتنيت با قرآن کریم و اشعار کهن عربی به چشم می‌خورد.